Hayatımdaki en güzel değişimlerden biri de oğlumla ilişkimiz oldu. Aramızdaki görünmez duvarlar yavaş yavaş kalktı. Birbirimizi daha rahat duyabiliyor, sevgiyi daha doğal yaşayabiliyoruz. Onunla kurduğum bağın güçlenmesi, bu yolculuğun en kıymetli armağanlarından biri oldu.

Yakın çevreme bakışım da değişti. Eskiden insanları oldukları gibi değil, olmalarını istediğim gibi görüyormuşum. Beklentilerim onların taşıyabileceklerinden çok daha fazlaydı. Bu da beni sürekli hayal kırıklığına ve öfkeye götürüyordu. Şimdi ise herkesin kendi hikâyesi, kendi kapasitesi ve kendi sınırları olduğunu kabul edebiliyorum. Bu kabul, bana büyük bir hafiflik getirdi.

Belki de bu çalışmanın bana kattığı en önemli şey, merkezimi dışarıda aramaktan vazgeçmek oldu. Duygularımın sorumluluğunu almayı, ihtiyaç duyduğumda yeniden kendime dönebilmeyi ve içimde daha sağlam bir yer kurabilmeyi öğrendim. Kendimi daha köklenmiş hissediyorum.
Bugün hâlâ öğreniyorum, hâlâ dönüşüyorum. Ama artık kendime çok daha yakınım. Kendimi daha net duyabiliyor, seçimlerimi korkudan değil farkındalıktan yapabiliyorum. Bu yolculuk bana sadece öfkemi değil, kendimi de tanıttı.

Buse’nin bu süreçte bana tuttuğu ayna ve sorduğu sorular sayesinde, uzun zamandır göremediğim taraflarımla tanıştım. Bana cevaplar vermekten çok, kendi cevaplarımı bulabileceğim alanı açtı. Bunun için kendisine gönülden teşekkür ediyorum. Bu yolculuk benim için bir son değil; kendimle kurduğum daha gerçek, daha özgür ve daha samimi ilişkinin başlangıcı.